Alle blogs

Wie heeft er nou gewonnen?

Blogs — 07 augustus 2020
Door Miljuschka Witzenhausen

Sharing is caring!

Miljuschka kookt

Na twee maanden trekken aan en duwen tegen RTL, was het rond. Ik mocht mijn eigen kookprogramma maken. Mijn droom kwam uit. We moesten alleen wel binnen negen dagen op zender…

Gas erop dus!

En met plezier. Dit was mijn kans om mijn volgers letterlijk een kijkje in mijn keuken te geven, want het programma werd bij mij thuis opgenomen. Ik kon lekker rommelen in mijn eigen koelkast. Gooien met mijn eigen potten, pannen. Hangen boven mijn eigen fornuis en mijn hoofd in mijn eigen oven stoppen. Wat een feest!

Na het vieren van het moment dat het nu echt ging gebeuren, werd het tijd voor actie. Om te beginnen moest er een set ontworpen en gebouwd worden. Normaal gesproken is er niet zo snel even een decorbouwer te vinden die dat de volgende dag al kan doen, maar gelukkig hielp Debby me uit de brand. Ik ken haar van mijn tijd bij de soapserie ‘Onderweg naar morgen’ en met een paar slimme ingrepen straalde mijn keuken de intimiteit uit die je voelt als je er binnen loopt. 

Een geweldige cameracrew werd gevonden en we gingen, geheel corona proof, van start.

Maar niet iedereen hield zich aan die anderhalve meter afstand; vliegen!

Dat is dan weer het nadeel van een boerderij en thuis filmen; vliegen.

Het was alsof ze elkaar allemaal hadden ingeseind dat er in dat huis daar, bij die dame die met die pollepels stond te zwaaien, volop te eten was.

Met zwermen schoven ze aan en begonnen hun pootjes in mijn suikerpot te dopen, vielen de kaas aan en stortten zich op de boter.

Dit ging niet goed. Het is nogal lastig televisie maken als er om de haverklap een vlieg op mijn neus landt. Of volgevreten in mijn saus ligt te badderen als er net een close up van wordt gemaakt. 

Ik kreeg schoon genoeg van het gezoem om mijn hoofd en het gekriebel in mijn neus. In mijn keuken is er maar plaats voor één en dat ben ik. Dus bonden we de strijd aan met deze ongenode gasten en gingen op vliegenjacht. Talloze armen zwaaiden door de lucht net zo lang tot de mensheid weer de overhand kreeg.

De opnames konden weer verder.

Maar de vliegen gaven het niet zomaar. De geuren en smaken waren zo verleidelijk dat ze zelfs met gevaar voor eigen leven, bleven proberen onze vesting binnen te dringen.

Maar wij stonden ook ons mannetje en uiteindelijk zien de shots er ‘vliegloos’ uit. We hadden de strijd gewonnen.

En nog een winstpunt was dat ik aan het eind van de dag niet meer hoefde te koken, want dat had ik al gedaan. Ik hoefde alleen nog maar even de tafel te dekken en op te dienen wat ik die dag voor tv had gemaakt.

‘Vinden jullie het lekker?’, vraag ik aan de kinderen.

Rembrandt knikt. Felina kijkt me vies aan. ‘Niet lekker. Er zit een vlieg in mijn eten…’ Ik kijk naar haar bord. Daar ligt ie. Brutaal te sabbelen aan mijn tomatensaus. En ik denk; ‘Wie heeft er nou gewonnen?’

Deze column verscheen eerder in Flair