Alle blogs

Deelname Wie is de mol?

Blogs — 10 januari 2020
Door Miljuschka

Na maanden wachten en zwijgen gaat het morgen dan eindelijk van start; ‘Wie is de Mol’. De gekte die sinds het openbaren van mijn deelname langzaam op gang komt, heb ik niet eerder mee gemaakt. Kinderen -ja, echt kinderen van een jaar of tien- rennen op me af in de supermarkt om te vragen of ik ‘de Mol’ ben. Bij het tankstation schreeuwen giga spierbundels naar me of ik er al snel uit lig. Het leeft overal.

Het grappige is dat ik het programma zelf nooit eerder had gezien voordat ik mee ging doen. Het was mijn liefde, die een heuse ‘Mol-loot’ is, die mij overtuigde om mee te doen. Want in een groep naar het buitenland voor een spelletje is alles wat ik normaal zeker niet zou doen. Ik hou niet per se van spelletjes. Nu ik moeder ben steeds meer maar tot voor kort nog steeds niet genoeg om me in ‘Wie is de Mol’ te verdiepen. En tot een teamsport of grote groepen vrienden heb ik me al helemaal nooit aangetrokken gevoeld. Ik ben niet zo breed sociaal. Ik beperk me liever tot een kleine kring bekenden en dus was de keuze om mee te doen was op zijn minst een risico.

Maar goed, op het moment dat de vraag zich aandiende, zat ik midden in de  verbouwing van onze zojuist aangekochte boerderij. Een verbouwing die op alle fronten mis liep. Mijn ‘mol-lotige’ partner was inmiddels volledig overwerkt en dreigde ons huis/bouwval te zullen verkopen, als ik niet mee zou doen aan het spel waar hij zo van hield. Het was kiezen tussen blijven in een helse verbouwing met een zwaar teleurgestelde ‘Mol-loot’. Of met een volslagen onbekende groep naar China vertrekken om daar een mega spel te spelen. Die keuze laat zich inmiddels niet meer raden.

Voor ‘Wie is de Mol’ heb ik voor het eerst in mijn leven de regie volledig uit handen gegeven. Bij de programma’s die ik in het buitenland maak ben ik gewend te  bepalen waar we heen gaan, hoe we ergens heen gaan, wanneer, wat we gaan doen, oftewel alles. Terwijl ik nu niks voor het zeggen had. Ik was een controlefreak in paniek. 

Een week van tevoren keek ik nog even snel meerdere seizoenen van ‘Wie is de Mol’, in de hoop een idee te krijgen van wat mij stond te wachten. Ik probeerde uit mijn hoofd te leren wat voor vrijstellingen er waren. Begreep dat norit en dettoldoekjes geen overbodige luxe waren en pakte ze in mijn koffer. En bedacht een plan om zonder bij mijn omgeving argwaan te wekken een poosje naar het buitenland te vertrekken.  

Dat was het moeilijkste van alles. Om terwijl je altijd in de schijnwerper staat, uit de schijnwerper te blijven. Daar bedoel ik mee te zeggen dat als je aan ‘Wie is de Mol’ mee doet, je de volledige periode zichtbaar maar ook onzichtbaar moet zijn. Ik kon niet verdwijnen van social media. Ik kon niet als ik zou afvallen weer zomaar het normale leven weer instappen. Zeker niet in mijn geval waarin ik terug moest naar een huis vol met werklui. Dus alle socials werden van tevoren klaar gezet, een backup huis werd geregeld en de dekmantel werd volledig uitgewerkt. 

Ik moest zogenaamd op uitnodiging van de Zuid Koreaanse ambassade een les programma ontwikkelen voor kinderen op het gebied van eten en social media. Om ervoor te zorgen dat het culturele erfgoed, in dit geval de authentieke Zuid Koreaanse keuken, werd behouden. Aangezien ik met diplomaten reisde mocht ik er helaas niet over posten. Een hele mond vol. Voordat ik het wist kon ik de smoes testen in real life. De eindredactrice van RTL Boulevard vroeg namelijk waar ik zo lang heen ging en waarom ik niet beschikbaar was om aan te schuiven in de studio. Je snapt het ik had het even Spaans benauwd maar het werkte.

Niet veel later liep ik op het vliegveld met een hoodie op, geen oogcontact makend naar mijn gate om naar China te vliegen. Naar China, naar een land en een situatie waarvan ik niet wist wat ik kon verwachten of zou meemaken, behalve dan dat ik Peking eend zou eten in het land van herkomst.