Alle blogs

China en gewoontes

Blogs — 18 maart 2020
Door Miljuschka Witzenhausen

Sharing is caring!

Azie is het grootste werelddeel op aarde. Het bestaat uit maar liefst 42 landen. In sommige landen was ik al eens geweest. In Vietnam, waar ik de inspiratie op deed voor mijn kookboek over streetfood. In Japan om een programma over de Japanse keuken voor 24Kitchen op te nemen. En tijdens vakanties naar Thailand en Maleisië heb ik, behalve af en toe mijn voeten in het zwembad laten bungelen, eigenlijk ook nauwelijks iets anders gedaan dan eten. Het werk gaat tijdens vakanties gelukkig gewoon door. 

Echt Chinees eten!

Anyway, ik heb van een aantal keukens in Azië dus al wat mogen proeven. En nu had ik de kans om me te laten trakteren op echt Chinees eten! Want één ding wist ik al wel, het eten in China is niet te vergelijken met wat wij hier in Nederland Chinees eten noemen. En ook de tafelmanieren van de Chinezen verschillen nogal met die van ons. Met dat laatste zou ik al snel geconfronteerd worden.

Tijdens de eerste binnenlandse vlucht zat ik tussen twee Chinese heren in pak die al behoorlijk indruk op mij hadden gemaakt met hun – laat ik het voorzichtig zeggen – bijzondere lijfgeur.

Smakken, slurpen, slobberen en boeren

Niet lang nadat we waren opgestegen, werd de lunch geserveerd. Zonder er een oordeel over uit te spreken; het zag er inderdaad heel Chinees uit. Naast mij zaten mijn buren te smakken, slurpen, slobberen en boeren, dat het een lieve lust was. Daar was ik op voorbereid, want mijn ‘soort-van-broer’ is van Chinese afkomst. Mijn moeder rekende hem tot ons gezin en zo at hij regelmatig bij ons. Voor iemand als ik, die aan misofonie lijdt, niet bepaald een pretje. Maar ja, ik hield van hem dus…


Van die twee heren naast mij hield ik zeker niet. Gesandwiched tussen hun kakafonie aan eetgeluiden, kon ik geen hap door mijn keel krijgen. Maar eten is mijn vak en ik heb wel voor hetere vuren gestaan. Koeienogen, een slangenhart, ik kon mijn weerzin altijd overwinnen.

Andere cultuur

Ik had al mijn moed bij elkaar geraapt om mijn tanden in een of andere gefermenteerde groente te zetten, toen er een ander geluid volgde. Ik keek rechts van mij. Mijn buurman zat ongegeneerd door te smakken. Weer dat geluid, nu links van mij. Heel even was ik uit het lood geslagen. Ik hield de gefermenteerde groente nog steeds voor mijn mond, twijfelde even, maar hapte toch toe. Het was alsof ik een hap nam van de grote boodschap die mijn hond Wodan na het eten van een blik Bonzo produceerde. De lucht die deze heren produceerden kon je in plakken snijden, opdienen en herkauwen. Ik wenste door de Chinese muur van hen gescheiden te worden maar ik moest hier maar mee dealen. Het zal me de komende tijd vaker over komen, want naast het smakken, slurpen en boeren, schijnt ook het ongegeneerd ontluchten bij de Chinese cultuur te horen.

Waardering voor het eten

Maar mij hoor je niet klagen. Ik ben blij dat ik de kans heb andere gewoonten en gebruiken te leren kennen. Uit mijn comfort zone komen en ‘out of the box’ moeten denken is wat reizen naar andere landen juist zo leuk maakt. Me inleven in een andere cultuur. Als ik me verplaatst in mijn buren naast me in het vliegtuig, laten ze geen scheten, smakken en boeren ze niet. Nee, ze tonen hoe zeer ze het eten waarderen. Produceren geluiden die in duidelijk taal vertellen dat het eten goed smaakt. Begrijpelijke taal, waar ik in ieder geval geen Chinees voor hoef te leren.

Of probeer eens mijn Chow Mein recept!

Deze column verscheen al eerder in de Flair